من ماندم و شبی که هوای سحر نداشت

در این جهان و پس از سال‌های دربه‌دری

​​​​​هنوز باز نگشته ام به خانه‌ی پدری

و شرمسارم از این روزهای زندگی‌ام

که با ندامتِ قابیل می‌شود سپری

چرا به خاک – به این من – علاقه‌مند شدی

مگر تو بادی و آبی؟ مگر تو کوزه‌گری؟

دوباره قابل تکرار نیست، دقت کن

«در آن‌چه می‌نگری» و «از آن‌چه می‌گذری»

پس از هبوط به روی زمین، برای خودم

بهشتِ تازه بنا کرده‌ام ز بی‌خبری

۹۷/۱۱/۱۴